“Life is not about refraining. It’s about experiencing its joys and wonders without being consumed by it.”
Ik loop over een terras, het is er gezellig druk. Het is dan ook één van de twee terrassen in het Italiaanse bergdorpje. “Want to come and sit with us?”. Na het uitwisselen van enkel een “Ciao” word ik uitgenodigd om bij een stel aan te schuiven. “Would you like some gelato?” Retorische vraag wat mij betreft. Liefde gaat door de maag, een spreuk waar de Italianen leven aan weten te geven. Tegenover mij zit een stel van mid 30. De prachtige en vooral slanke Italiaanse dame begeeft zich over een vissenkom met 4 enorme bollen ijs die ze met gemak naar binnen werkt. Ontzettend stereotypisch, heerlijk.
Al snel komt de vraag hoe ik in Pieve ben beland en of ik alleen ben. Italië, ik wist er niet zo veel van af. Los van een bezoek aan het fantastische Rome en Venetië als 18 jarige tijdens een interrail-reis, had ik me er ook niet in verdiept. Ik vertel dat ik niet de intentie had om naar Italië te gaan en dit per toeval als eerste aanklikte op de “Airbnb kaartweergave”. Het voelde goed en ik keek niet meer verder. Ze kijken me verwondert aan, iets wat nog herhaaldelijk terug komt tijdens mijn verblijf. Ergens spontaan heen gaan én alleen met de auto, dat is iets wat ze niet kennen.
De noten van een gitaar dansen mijn oren in en vijf honden komen vrolijk aangerend. We lopen een binnenplaats op waar de bewoners van de omliggende huizen in een kring in de zon zitten. Ze hebben me meegenomen naar het huis van zijn oma. Ik word in een stoel bij de kring gezet, krijg een glas wijn in mijn handen en word begroet door vrolijke gezichten. Sommige spreken Engels maar veel ook niet. Het geeft niet, voor het gevoel van samenzijn en genieten zijn niet altijd woorden nodig.
Dit is hoe het hier gaat, door elke wildvreemde word je begroet met een vrolijke “Ciao” gepaard met een uitnodiging, zonder verwachtingen. Een warmere cultuur kende ik nog niet. Ik verwonder me erover en omarm het hartelijk. De dagen zetten zich zo voort en al gauw heb ik de uithoeken van het dorp en de omgeving gezien, meegenoten bij verschillende familie BBQ’s en ben ik opgenomen in een clubje Italiaanse vriendinnen. Van binnen lach ik, zo kennen we dit niet in Nederland.
Het gevoel van eenzaamheid wat zich thuis had aangewakkerd tijdens covid werd losgeweekt door het vrolijke samenzijn van de Italianen. Het familie gevoel stroomt als een rode draad door deze cultuur heen. Breder dan enkel het gezin of de daadwerkelijke familie, maar in de verbinding tussen de mensen onderling. Iedereen is welkom en niks is belangrijker dan samen genieten. Iets om mee te nemen naar Nederland, om je met meer dan enkel een begroeting open te stellen naar vreemden. Om elke dag, al is het maar even, er een prioriteit van te maken om te genieten.
Is dat niet waar het uiteindelijk om gaat?
